Κάποτε ο Χάρος υπάκουε στον Beran-Setaou, τον Θεό της Διάλυσης, και έκανε τις πράξεις που του ανέθετε ως δεξί του χέρι: Έπαιρνε αυτό που πρόσφερε η Bahar-Taraji, η Θεά της Δημιουργίας, και που προσπαθούσε να προστατέψει ο Baljit-Elvedin, ο Θεός της Διατήρησης. Τη ζωή. Ακόμη και μετά τη μάχη των δυο αδελφών θεών και τον εξορισμό του Beran-Setaou, ο Χάρος του έμεινε πιστός.

Ακόμη και σήμερα προσφέρει στον θεό του αμέτρητα θύματα στα σκοτεινά μπουντρούμια κάτω από τη γη. Τα ουρλιαχτά των βασανισμένων ψυχών ηχούν στο αιώνιο σκοτάδι και είναι μάρτυρες αφάνταστης φρίκης.

Μετά την μεγάλη μάχη στο Δαιμονικό Πύργο, όπου ο Χάρος διαλύθηκε μπροστά στα μάτια των ηρώων από τα τρία βασίλεια με ένα ανατριχιαστικό ουρλιαχτό, εκείνοι πίστεψαν ότι είχαν εξοντώσει τον αντίπαλό τους. Όμως πώς θα μπορούσε να είναι οριστική η νίκη απέναντι στον θάνατο; Έτσι, ο Χάρος χρησιμοποιεί την σκοτεινή του δύναμη για να συγκεντρώσει στρατιές γύρω του. Τρέφεται από τις ψυχές των καταραμένων και υπόσχεται πως θα εκδικηθεί.

Πριν ακόμη οι πολεμιστές προλάβουν να σκουπίσουν τα χέρια τους από το αίμα, ακούστηκε από τα βάθη της γης ένα βουητό που κορυφώθηκε σε μια εκκωφαντική βροντή. Οι σύντροφοι πήραν ανήσυχοι το δρόμο προς τα έξω και ήρθαν αντιμέτωποι με μια κόλαση: Η γη χωριζόταν από ένα τεράστιο χάσμα, από το οποίο έβγαιναν φλόγες και μαύρος καπνός. Οι κραυγές των βασανισμένων ψυχών έφταναν στην επιφάνεια.